Proces czarownic

12 czerwca 2009 r.

Na ostatnie tygodnie przypadła kulminacja debaty na temat regulacji rynków finansowych, a w szczególności funduszy typu hedge. Komisja Europejska jest obecnie liderem przemian. Nadal jednak mowa o projektach, a nie nowym prawie.

Twardy orzech do zgryzienia

Zalety idei działania funduszy hedge są niemal niepodważalne. Pomimo szeregu kontrowersji względem ich strategii, reprezentują one niemal w pełni liberalne skrzydło inwestycji na rynkach całego świata. Oczywiście w tym kontekście kluczowe jest ustalenie relacji potencjalnych zysków względem dochodów – inwestycja w fundusze hedge to nadal inwestycja, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Fundusze hedge wstępują często tam, gdzie nikt inny nie chce, a służy to interesem ogółu. Na wielu rynkach są niemal gwarantem płynności, a w ramach choćby swapów kredytowych zajmują pozycje, których inni się obawiają, a które są niezbędne do funkcjonowania tych rynków. Coś, co dla jednych jest spekulacją, dla innych jest hedgingiem.

Niemal każdy jest zgodny, że lepsza regulacja funduszy hedge jest potrzebna. Sztuka jednak polega na tym, jak tego dokonać, by nadać branży wystarczającej transparentności, by drugi Madoff nawet nie próbował wdrażania podobnego procederu i jednocześnie nie doprowadzić do komicznych sytuacji, gdy próbuje się dobrać do sposobu inwestowania, mimo że nie wnosi to żadnej poprawy. Jak nie dopuścić do unicestwienia branży? Co najważniejsze, jak regulować rynki, by nie stworzyć nowych, nieznanych dziś zagrożeń? Historia wielokrotnie pokazała, że wokół wąskiego aparatu regulatorów również łatwo o spektakularne nadużycia. Sprawa jest na tyle poważna, że dziś decydują się losy, na ile władze ingerować będą w procesy rynkowe w przyszłości. Warto zatem debatować. Debatować jak długo trzeba, by zabiegi regulacyjne na rynkach finansowych nie miał znamion XV-wiecznej „pomyłki”, na którą powołuje się tytuł tego artykułu.
 

  Powrót  

    Drukuj  

  Wstecz | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |